Op de homepage wordt  vermeld dat op een uitzondering na  alle beschreven kazernes zijn afgestoten na het einde van de Koude Oorlog. Uit de talloze (voormalige) kazernes die Nederland rijk is heb ik, om het hanteerbaar te houden, gekozen voor deze categorie.

Bepalend voor een beschrijving op deze site is de mogelijkheid om een fotoserie te kunnen maken, die in de fotogalerij bij de kazernebeschrijving opgenomen wordt. De fotogalerij is samen met de beschrijving de kern van de site. Wat betreft de stijl van fotograferen heb ik gestreefd naar een zo realistisch mogelijke weergave. Als je een kazerne zelf zou bezoeken, zal het er niet (veel) anders uitzien. Vaak is er geen andere mogelijkheid dan plaatjes te schieten in de omstandigheden van dat moment, dus soms ook met tegenlicht.
Een enkele keer is een terrein niet toegankelijk en moet er noodgedwongen van buitenaf gefotografeerd worden.

Zoveel mogelijk is bij iedere kazerne relevante, historische informatie gezocht. Een moeilijkheid hierbij is dat niet alles wat wetenswaardig is in boekvorm of op internet te vinden is. Van soms maar enkele passages, af en toe slechts enkele zinnen uit boeken en de even vaak verbrokkelde informatie die internet biedt, moet een lopend verhaal geschreven worden. Zodoende is de beschrijving van het onderdeel geschiedenis bij sommige kazernes wat schraal.
Zijn de kazernebeschrijvingen met foto's de kern, de pagina's met achtergronden waarin de geschiedenis van de periodes rond bouw en afstoting beschreven wordt, plaatsen de individuele kazernes in een groter geheel. De bouw en afstoting van een kazerne komen tenslotte niet zomaar uit de lucht vallen.
De architectuurpagina's kwamen stukje bij beetje en soms maar moeizaam tot stand. De informatie moest bij elkaar gezocht worden uit publicaties in tijdschriften of een enkele brochure. Deze bleken vaak dezelfde bronnen te hebben. Er ligt voor een architectuur-historicus nog een mooie taak.
Hoewel deze site geen wetenschappelijke pretenties heeft, vind ik de vermelding van de bronnen in boekvorm, zie de literatuurlijst, wel op zijn plaats.

Hoewel veel moeite besteed is om zoveel mogelijk (relevante) informatie te vergaren en verwerken, is het niet onwaarschijnlijk dat er hier en daar toch fouten ingeslopen zijn. Graag verneem ik die, evenals aanvullende informatie. Via contact kunt u mij hiervan op de hoogte brengen.

Regelmatig krijg ik de vraag waarom ik deze site heb opgezet. Het antwoord is niet 1-2-3 te geven maar ik vond tijdens het lezen van een Zweedse detective een passage die op zijn eigen manier  een antwoord geeft op die vraag. Deze tekst is hieronder opgenomen.

Frank Oosterboer

Motivatie Voor wie benieuwd is naar de motieven voor het opzetten van deze site. De volgende passage uit de Zweedse thriller Dossier Göteborg  uit 2007 door Kjell Genberg geeft een heel aardig antwoord op die vraag. Met dank aan uitgeverij de Rode Kamer. www.rodekamer.nl/dossier.html

Twee politiemannen lopen om de tijd te doden rond over een voormalige kazerne in Göteborg (Zweden), waar een van hen zijn militaire opleiding volgde.

 De drie grote stallen zagen er nu bijna een beetje pathetisch uit. Paarden en huzaren waren er niet meer. In plaats daarvan waren ze veranderd in de meest populaire vlooienmarkt van Göteborg, met elke zaterdag en zondag vele duizenden bezoekers.
‘Je zou er bijna spijt van krijgen dat het militaire tijdperk hier afgesloten is’, zei Per. ‘Maar dat gaat zo met de militaire dienst. Als je er na een paar jaar op terugkijkt, herinner je je alleen maar de leuke dingen. Al dat saaie gedoe met wachtlopen en dat eeuwige morse-alfabet vergeet je’.
‘Waar zijn alle militaire activiteiten eigenlijk naar toe verplaatst?’ vroeg Joakim, want in de papieren die hij gelezen had, stond daarover niets.
‘Een deel is in ieder geval naar Halmstad verhuisd. Het is nog niet zolang geleden, dat hier de laatste soldaat vertrokken is’.
Joakim knikte instemmend. Hij had ergens gelezen dat de dienst der genie de kazernegebouwen en de grond aan de gemeente Göteborg had verkocht voor het schijntje van 44 miljoen kronen, hoewel de marktwaarde in de buurt van een kwart miljard werd geschat.
Ze stapten uit de auto. Nog niet iedereen was er, dus verkenden Per en Joakim even de omgeving. Boven het roodstenen nepkasteel hing een sfeer van weemoed. Per Norberg wees op de oude ziekenboeg, waarin nu een privépraktijk voor voetverzorging was gevestigd. De telegrafiezaal was veranderd in de tekenkamer van een reclamebureau. Maar de meeste gebouwen stonden er leeg en troosteloos bij, ondanks vele pogingen was men er niet in geslaagd hier veel particuliere bedrijven naar toe te lokken. Een jeugdherberg vlak naast de stallen had `s-zomers wel enige bezetting. Maar het militaire museum ernaast kreeg maar weinig bezoekers.
Toen ze naar de oude kantine liepen, deed Per Norberg eerbiedig zijn baret af.
‘Wat is het stil’, zei hij.
Hij voelde aan de deur en merkte dat deze niet op slot zat. Ze liepen naar binnen. Per wees.
‘Daar stond de jukebox’, vertelde hij. ‘Als ik het me goed herinner, werden er in die tijd van Muckartwist van Cool Candy meer platen verkocht dan van Elvis en de Beatles bij elkaar. Daar stond de toonbank met de frisdrankkasten. De flesjes van de kleine brouwerijen zoals Sandwalls in Boras en Ägirs in Göteborg hebben lang standgehouden tegen Pripps’.
‘Je gaat toch zeker niet huilen?’ lachte Joakim. ‘Ik was bij de marine in Karlskrona. Daar is het ook allemaal veranderd, maar ik voel me niet verdrietig als ik daar wel eens kom’.
‘Jij bent te jong om dit te begrijpen’, zei Per.